Документарниот запчаник, патувајќи низ три различни земји – Сибир во Русија, Македонија и Шведска, се обидува да ја пронајде онтологијата на љубењето, стравот од самотија и сплинот на досадата, љубењето омеѓено во историските традиции или пак во планета на индивидуалци:
1. Сибирска љубов (Олга Делане, 2016)
2. Барајќи ја среќата (Марија Џиџева, 2013)
3. Шведска теорија за љубовта (Ерик Гандини, 2015)

(3) Шведската теорија за љубовта (Ерик Гандини, 2015)

Прогрес. Современост. Верба во институциите. Толку тивко, толку прекрасно.

Сепак, во 2006 година, група шведски историчари сметаат поинаку: Lars Trägårdh ја издава книгата Is the Swede a Human Being и излегува со теза дека општество поставено врз основа на индивидуалната независност како вредност е населено со осамени и несреќни луѓе. И дека нешто сериозно тргнало на лошо за Шведска, кога зимата 1972 година група политичари се собрале за да дефинираат нова идеја – да се создаде општество на автономни индивидуалци. Според пресметките на нивното истражување, по четириесет години од манифестот на социјалдемокрадската партија за Новото Семејство, Шведска е земја со најосамено насление – пола од жителите живеат самостојно и умираат осамени.

Со ваков расцеп во реалитетот на скандинавскиот економски и социјален комодитет, започнува потрагата на Ерик Гандини. Во класичната дебата модерност и индивидуалност версус традиционални вредности, режисерот Гандини, некако ги преферира вторите, сакајќи да прикажи скриен опшествен расцеп, додека за цело време не можеме истиот да го видиме во складноста на градежната и социјална архитектура. Традиционалните вредности и економиката која од нив произлегува не успеаа да донесат прогрес во земјите каде тие се функционални.

Впрочем, идеалот за индивидуалност не е шведски изум. Во развојот на западноевропскиот урбаниум (градот како центар на новата трговска класа во доцен среден век) при економската еволуција од еснафи во гилди и компании, традиционалното земјоделско семејство исто така еволуираше.

Понатаму документарецот се претвора во долго подземно метро од чудни средби и приказни кои некако ја надминуваат можеби замислената меѓа на првичната идеја:

Директорот на најголемата банка за сперма вели: „допирот ќе биде виртуелизиран, можеби парот ќе може да има виртуелна вечера со свеќи. Сé е како во реалниот живот, само без физички контакт.“ Додека во позадина оди приказот на самостојни жени во своите триесетти кои се клиенти на производството, како избираат свој генетски асистент. Донорите ги раскажуваат своите приказни и причини зошто донираат.

Cryos е најголема банка за сперма на светот.

Понатаму ја запознаваме Nhela Ali, таа е сириска бегалка која се интегрирала во новото опшество. Како дел од социјалниот систем, таа работи како учителка за интегрирање на други воени бегалци од арабскиот свет.

Од часот по комуникација:

„Кога тука ќе ве прашаат како сте, вие одговарате само кратко – Добро сум.“

Потоа се наоѓаме пред објекот на институцијата која се грижи за луѓето кои умреле сами. Тим социјални работници и инспектори, пробуваат да најдат најблизок роднина на починатиот.

„Пред наколку дена соседите се пожалија на лош мирис“.

Во шумата непосредно до градот веќе е собрана групата волонтери во флуросцентни елечиња. Објаснуваат дека социјализацијата најчесто се одвива во организирани групни настани во кои се вклучуваат непознати едни на други волонтери, со цел да се учествува во одредена активност. Оваа група е дел од иницијативата за барање исчезнати лица. Велат дека вака често среќаваат нови пријатели.

Дали Зигмунд Бауман е во право?

На крајот на овие разнолики средби во кои наголемо се чувствува невидливата рака на социјална држава, се појавува 90 годишниот полски социолог, Зигмунд Бауман, кој во улога на deus ex machina треба да ја затвори дебатата:

 

Да се биде меѓу други луѓе, меѓу пријатели, тоа е нешто кое државата – системот, не може да го обезбеди, тоа мораме да го правиме сами. Луѓето учени на независност ја губат способноста за кохабитација и преговарање со други луѓе, зашто се депривирани од средствата за социјализација. За социјализација е потребен голем напор на индивидуата: внимание, процес на договарање, преговарање, дискутирање, редискутирање, рекреирање на односите (што значи и конфликт, м.з.). Независноста не соблекува од таквите способности за комуникација. (…) Колку повеќе сме независни, толку повеќе сме спречени да престанеме со независноста и да внурнеме во задоволството на интер-зависноста. На крајот на независноста нема среќа, туку празнина на животот, бесмисла на животот и една толку голема и незамислива досада.

*Официјален трејлер:

http://static1.pirej.mk/wp-content/uploads/2017/05/Swedish-theory-of-love_affisch_marginal-1024x576.jpghttp://static1.pirej.mk/wp-content/uploads/2017/05/Swedish-theory-of-love_affisch_marginal-150x150.jpgИвана ХаџиевскадокуЛокум - кратко. слатко. онтолошки.Филмљубов,анализа,документарен филм,жени,живот,интимност,самотија,системДокументарниот запчаник, патувајќи низ три различни земји – Сибир во Русија, Македонија и Шведска, се обидува да ја пронајде онтологијата на љубењето, стравот од самотија и сплинот на досадата, љубењето омеѓено во историските традиции или пак во планета на индивидуалци: 1. Сибирска љубов (Олга Делане, 2016) 2. Барајќи ја среќата (Марија...Нова мисла на пресушената почва.